Wie zich verdiept in de antroposofie, de achterliggende filosofie van
de steinerscholen, kan niet anders dan hem tegenkomen. Vrijwel geen
verhitte antroposofische discussie gaat voorbij of zijn naam valt. Hij
is een van de spilfiguren binnen de antroposofische beweging, misschien
wel even belangrijk als Rudolf Steiner zelf.
We hebben het over Ahriman,
volgens antroposofen een van de duistere tegenmachten. En niet de
minste. Daarom ook zo belangrijk, want polyvalent inzetbaar in alle
gevallen waarbij de zaken niet gaan zoals gedacht (het is allemaal
Ahri’s schuld). Dat Ahriman een belangrijke figuur is
in de antroposofische gedachtenconstructie blijkt na het doornemen van
het drukbezochte antroposofische internettijdschrift ‘De Brug’. Alleen
al op de eerste pagina van de index
komen 16 artikels voor waarin ‘de Kwade’ de hoofdrol speelt. Tellen in
hoeveel artikels in de Brug Ahriman in totaal figureert, is onbegonnen
werk. Het zijn er te veel. Binnen de antroposofische beweging is de
Kwade (of de Boze) springlevend. Wie is deze Ahriman, of wat is
Ahrimanisch? Floris Schreve, die zich in het racismedebat onderscheidt door het analyseren van racistische passages in de werken van Steiner en die al enkele uitgebreide essays heeft
gepubliceerd, gaat dieper op die vraag in en maakt op heldere wijze
duidelijk waar het begrip Ahriman vandaan komt, wat het betekent en
waar het in antroposofische context voor staat. De tekst is een bewerkt uittreksel uit een verhandeling over racisme (zie ook hier).
Het geval Ahriman – door Floris Schreve Oorspronkelijk was Ahriman of Angra Mainyu de god van het kwaad/duisternis/dood in het Perzisch dualisme. Feitelijk hadden de oude Perzen een tweegodensysteem. Aan de ene kant was er de schepper, Ormuzd of Ahura Mazdao, de god van het licht, de geboorte, het leven. Aan de andere kant was Angra Mainyu of Ahriman, die weliswaar niet geliefd was, maar toch noodzakelijk om de wereld in evenwicht te houden. Leven kan immers niet zonder dood, dag niet zonder nacht en het goede is niet mogelijk zonder het kwade. In feite is het oude Perzische dualisme, zoals geformuleerd door Zoroaster/Zarathustra, een religie van het vinden van de balans tussen beide krachten. Lees verder |
